fbpx

Ο ερασιτεχνικός αθλητισμός εκπέμπει sos. Ακούει κανείς;

Πρόσφατα είχε γίνει γνωστό από τους Άγγλους, ότι για κάθε αγωνιστική της νέας Πρέμιερ Λίγκ που διεξάγεται χωρίς κόσμο, η οικονομική ζημιά αγγίζει τις 25.000.000 λίρες (κάτι παραπάνω από 27 εκατ. Ευρώ).

Σε μια άλλη έρευνα, που είχε γίνει στις αρχές του καλοκαιριού, και είχε δημοσιευτεί από την ισπανική εφημερίδα Expansion ανάφερε ότι: «Η βιομηχανία του αθλητισμού θα υποστεί απώλειες ύψους 57 δισ. ευρώ λόγω της πανδημίας του Covid-19 καθώς ακυρώνονται χιλιάδες χορηγίες μεταξύ άλλων (άνω των 120.000 μέχρι τον περασμένο Μάιο).

Εκεί όμως που – για να έρθουμε και στα δικά μας – θα υπάρξει η μεγαλύτερη σεισμική δόνηση θα είναι στον ερασιτεχνικό αθλητισμό και ιδιαίτερα σε χώρες (αλίμονο εάν δεν ήμασταν εμείς μέσα) που δεν είχαν έτσι και αλλιώς εύρυθμη λειτουργία σε αυτό το κομμάτι του αθλητισμού.

Ακούμε συχνά (και έχει μεγάλη βάση αλήθειας) ότι ο ερασιτεχνικός αθλητισμός είναι ο αιμοδότης του επαγγελματικού αθλητισμού, με τη διαφορά ότι στην Ελλάδα κινδυνεύουμε με μια τραγική αντιστροφή που θα φέρει τον επαγγελματικό αθλητισμό (στα χαρτιά) να λειτουργεί σε πολλές βαθμίδες ερασιτεχνικά…

Τη στιγμή που θα κινδυνέψουν (και ήδη έχουν χαθεί) πολλές θέσεις εργασίας στα σωματεία ερασιτεχνικού αθλητισμού και όχι μόνο, πως θα μιλάμε για επαγγελματική νοοτροπία στα πρωταθλήματα που πρόκειται να ξεκινήσουν, ακόμα και σε κορυφαίο επίπεδο σε μπάσκετ (Basket League), βόλεϊ (Volley League), πόλο (Α1) και πάει λέγοντας.

Ένα κλασσικό παράδειγμα, είναι στην υδατοσφαίριση όπου η Κολυμβητική Ομοσπονδία αποφάσισε να μην υποβιβαστεί καμία ομάδα από το πρωτάθλημα που ολοκληρώθηκε.

Και όμως ένα από τα πιο ιστορικά σωματεία (που εάν ίσχυε ο υποβιβασμός δύσκολα θα τον γλύτωνε αγωνιστικά) ο Παναθηναϊκός αποφάσισε να αποσύρει τη συμμετοχή του και να «πέσει» αυτοβούλως στην Α2. Και αυτά σε εποχή που είχε αρχίσει μια προσπάθεια αναγέννησης του ερασιτέχνη.

Στο βόλεϊ το πάλαι ποτέ πρωτάθλημα των 12 ομάδων είναι μέχρι στιγμής στο νούμερο 10 (αριθμός συμμετεχόντων) και έχει ο θεός μέχρι να αρχίσει το πρωτάθλημα αφού υπάρχουν ομάδες που ίσως δεν μπορέσουν να μπουν στο τάραφλεξ για το πρώτο σερβίς.

Αν πάμε και στο γυναικείο βόλεϊ, ομάδες πρότυπα από τα νησιά μας όπως η Θήρα και ο Παναξιακός είχαν διπλό πλήγμα καθώς «χτυπήθηκαν» και από τη φτωχή τουριστική κίνηση και αν δεν υπάρχει ισχυρός χορηγός τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα καθώς οι συγκεκριμένες ομάδες έχουν και το έξτρα έξοδο των μακρινών μετακινήσεων.

Αντίθετα ο Φοίνικας Σύρου (στους άνδρες) έχοντας σύμμαχο την ONEX (η εταιρία που δραστηριοποιείται με τεράστια επένδυση που περιλαμβάνει την ανακατασκευή και ανάπτυξη του ναυπηγείου στο Νεώριο Σύρου) μπορεί να εκμεταλλευτεί την κρίση και να κάνει την καλύτερη σεζόν της ιστορίας του.

Όμως τέτοιες περιπτώσεις είναι οι εξαιρέσεις και η εικόνα στο γενικό κάδρο είναι πιο θολή. Πως θα αντέξουν (εάν δεν αναλάβει επίσημα το κράτος τα έξοδα) τα εβδομαδιαία τέστ κορωνοϊού οι ομάδες;

Στην Α2 του μπάσκετ, δήλωσαν ήδη ότι (άλλα) λεφτά δεν υπάρχουν για τεστ, αλλά γιατί μπορούν όλες οι ομάδες της Α1 να ανταποκριθούν;

Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Και για τον αθλητισμό θα είναι μια κομβική χρονιά με τα αθλητικά σωματεία να πρέπει να επιβιώσουν, μέσα από τα μηδαμινά έσοδα των τελευταίων μηνών και από τα πενιχρά των επόμενων μηνών.

Εδώ θα επιβιώσουν οι ομάδες και οι σύλλογοι (πέρα από κάποια μεγάλα ονόματα και πορτοφόλια) που έχουν ανθρώπους με τεχνογνωσία, ρεαλισμό και σύγχρονες ιδέες ακόμα και στο μάρκετινγκ για εκμετάλλευση και του παραμικρού πόρου.

Ο ερασιτεχνικός αθλητισμός αποτελεί μία τεράστια «βιομηχανία» αθλητών, προπονητών, αθλουμένων στην Ελλάδα, ενώ γίνεται εύκολα αντιληπτό ότι συντηρεί εκατοντάδες χιλιάδες οικογένειες και πολλά επαγγέλματα, που κινούνται γύρω από αυτόν. Και βεβαίως πρόκειται για έναν τομέα, που δεν αποτελεί μόνο βαριά αθλητική βιομηχανία, αλλά κατά κοινή ομολογία αναπόσπαστο κομμάτι πολιτισμού και κοινωνικοποίησης των πολιτών.

Η πολιτεία σαφώς θα πρέπει να είναι αρωγός στην προσπάθεια επανεκκίνησης του ερασιτεχνικού αθλητισμού δίνοντας τα κίνητρα αλλά και επιβραβεύοντας σωματεία με παράγοντες που θα παράγουν έργο και θα έχουν στόχο την ανάπτυξη και την πρόοδο και όχι την μικροπολιτική της καρέκλας.

Όλοι πλέον βρίσκονται προ των ευθυνών τους.