fbpx

Μίλα μου για αγάπη…

Συμβαίνει καμιά φορά, να αγαπάς άνευ όρων. Να αγαπάς μια ιδέα που τρέφει την ψυχή σου. Ο κυρ Νίκος αγαπά τον Ολυμπιακό.

Το 1963 ήρθε στον Πειραιά από την Κρήτη. Σηκωνόταν χάραμα για να πάει στην οικοδομή και μετά στη σχολή εργοδηγών/ηλεκτρολόγων. Μένει στα Καμίνια για να είναι κοντά στο… σπίτι του.

Στα Καμίνια, γιατί αν αποσυνθέσεις τον Ολυμπιακό, θα βρεις τις φτωχογειτονιές του Πειραιά, τη θάλασσα, την εργατιά και την μπέσα.

Λάτρεψε το ποδοσφαιρικό τμήμα, γιατί εκεί γεννήθηκε ο «Θρύλος», ο Θρύλος του. Όμως ξέρει κάθε σπιθαμή του Παπαστράτειου κολυμβητηρίου, κάθε τετραγωνικό στο Μελίνα Μερκούρη.

Ο δαφνοστεφανωμένος είναι η δεύτερη οικογένειά του, η περηφάνεια του, το καμάρι του, κι η βαριά του στεναχώρια, το μαράζι του.

Πριν από μια εβδομάδα περίπου, το Σάββατο 3 Οκτωβρίου, στάθηκε για περισσότερες από τρεις ώρες πίσω από τα κάγκελα στο «Πέτρος Καπαγέρωφ».

Στάθηκε εκεί, σε ένα άνοιγμα για εξαερισμό γνωρίζοντας ότι δεν θα του επιτραπεί η είσοδος, μέχρι την απονομή των τροπαίων στις ομάδες πόλο ανδρών και γυναικών.

Εχθές (10/10) τοποθέτησε ξανά με ευλάβεια το αγαπήμενο του κασκόλ στα κάγκελα και περίμενε να δει την απρόδοτη αγάπη του, την πιο πιστή του ερωμένη στην πρώτη αγωνιστική στο πόλο.

Είδε τον Ολυμπιακό του να χάνει από τον ΝΟ Βουλιαγμένης (7-8), να υφίσταται την πρώτη του ήττα μετά από 177 αγώνες στην κανονική περίοδο του πρωταθλήματος, κι ανανέωσε το ραντεβού του με τους αθλητές για την επόμενη αγωνιστική.

Ο κυρ Νίκος ξέρει τι είναι Ολυμπιακός. Ξέρει ποιος είναι ο πραγματικός Ολυμπιακός. Είναι περήφανος για τις αμέτρητες κούπες, για τις επιτυχίες. Μα πάνω από όλα είναι περήφανος που στην ιστορία της ομάδας του υπάρχει ο Νίκος Γόδας, «που ζήτησε να τουφεκιστεί με τη φανέλα του Ολυμπιακού».

Ο κυρ Νίκος γράφει στα… μουστάκια του τις διοικήσεις μη ξεχνώντας να αναγνωρίσει τη συνεισφορά τους. Όμως γνωρίζει ότι ο Ολυμπιακός είναι εκείνος και τα φιλαράκια του στα κάγκελα. Εκείνοι που χαράζουν τις ζωές τους στο πλευρό του και ορκίζονται αιώνια προσήλωση.

Είναι ο κόσμος του, που περιμένει καρτερικά να βρεθεί πλάι του, στις κερκίδες, στα σκαλοπάτια κι ως τότε στέκεται πίσω από τα κάγκελα…