fbpx

Ο Φαν Σιπ είναι το… μικρότερο πρόβλημα!

Δεν χρειαζόταν να έρθει η ισοπαλία με το Κόσσοβο το βράδυ της Τετάρτης για να ανάψει η συζήτηση γύρω από το ρόλο του Τζον Φαν Σιπ στην εθνική μας ομάδα. Άλλωστε, αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, δεν πέφτουμε κι από τα σύννεφα με τις επιλογές του Ολλανδού που πολλές φορές φτάνουν τα όρια της ποδοσφαιρικής… παραφροσύνης (όπως, για παράδειγμα, η είσοδος του Λαμπρόπουλου αντί του Χατζηδιάκου σε παιχνίδι που καίγεσαι για τη νίκη).

Από πού κι ως πού, όμως, να υπάρχουν μεγαλύτερες προσδοκίες από έναν προπονητή, τον οποίο δεν αποδέχεται ως ικανό τεχνικό ούτε η ίδια του η χώρα (σε 23 χρόνια προπονητικής καριέρας του έχουν εμπιστευτεί θέση πρώτου προπονητή μόλις δύο ομάδες – η Τβέντε και η Τσβόλε – κι αυτές τον ξεφορτώθηκαν μετά από ένα χρόνο)…

Αφήστε στην άκρη το παρασκήνιο και την όποια συζήτηση γίνεται για την αντιμετώπιση των ποδοσφαιριστών του Ολυμπιακού. Αυτό είναι το μοναδικό μειονέκτημα του Ολλανδού; Όλα τα υπόλοιπα στοιχεία του, δηλαδή, είναι ελπιδοφόρα για το μέλλον; «Αν είναι να φέρνουμε τέτοιους ξένους στην εθνική, γιατί δεν παίρνουμε Έλληνα προπονητή», αναρωτήθηκε στον αέρα του Over FM ο Νίκος Αναστόπουλος, και ποιος μπορεί να τον κατηγορήσει…

Ο Φαν Σιπ, όμως, αποτελεί αυτή τη στιγμή το μικρότερο πρόβλημα του ελληνικού ποδοσφαίρου. Θαρρείς και έχουμε ένα κατάστημα που λειτουργεί υποδειγματικά και μας ενοχλεί η… σκόνη στη βιτρίνα του. Εδώ δεν υπάρχουν προϊόντα στα ράφια του, η ταμειακή είναι πάντα άδεια, οι υπάλληλοι κοιμούνται του καλού καιρού, κι εμείς τσακωνόμαστε για την ποσότητα της σκόνης στη βιτρίνα.

Έχετε καταλάβει ότι είμαστε η μοναδική χώρα του πλανήτη στην οποία δεν έχουν ξεκινήσει ακόμη οι δύο από τις τρεις επαγγελματικές της κατηγορίες; Έχουμε κατανοήσει ότι σε επίπεδο οργάνωσης και ανάπτυξης του ποδοσφαίρου μας βρισκόμαστε πιο πίσω ακόμη και από την Ερυθραία, το Τζιμπουτί και τις Μαλδίβες;

Διαβάζω και ακούω συζητήσεις για περιορισμένο ταλέντο στη δεξαμενή των Ελλήνων ποδοσφαιριστών. Και πως θα παράγουμε νέους παίκτες; Κάτω από ποιες συνθήκες;

Το πρωτάθλημα της Super League 2 (της πάλαι ποτέ Β’ Εθνικής που αποτελούσε τον βασικό αιμοδότη του ελληνικού ποδοσφαίρου) αντιμετωπίζεται απ’ όλους τους αρμοδίους ως η διοργάνωση των… παρακατιανών. Μην πάτε μακριά…
Δείτε πόσο μεγάλη σημασία δίνουν οι αρμόδιοι – ακόμη και οι ίδιες οι ομάδες – στα πρωταθλήματα υποδομής. Γνωρίζετε ότι στο πρωτάθλημα U19 (ουσιαστικά το πρωτάθλημα β’ ομάδων της Super League) υπάρχουν ομάδες που ξυπνούν χαράματα για να αγωνιστούν εκτός έδρας σε παιχνίδια που ορίζονται πρωινές ώρες; Έχετε δει σε τι γήπεδα διεξάγεται το συγκεκριμένο πρωτάθλημα;

Ναι, ο Φαν Σιπ προφανώς είναι ένας μετριότατος προπονητής και πιθανολογώ ότι στο τέλος θα αποδειχτεί ακατάλληλος για τον πάγκο της εθνικής μας ομάδας. Και λοιπόν; Αυτό είναι το μεγαλύτερο πρόβλημά μας;

Αν, επιτέλους, δεν εκπονηθεί ένα μακροχρόνιο σχέδιο ανάπτυξης του ελληνικού ποδοσφαίρου κι αν κάποια στιγμή δεν πάψουν άπαντες στο χώρο να κοιτούν την πάρτη τους και όχι το καλό του συνολικού προϊόντος, μια χαρά θα περνάμε και θα πλακωνόμαστε για τον Φαν Σιπ και τον κάθε Φαν Σιπ, αλλά ποδόσφαιρο της προκοπής δεν πρόκειται να δούμε ποτέ ξανά σ’ αυτή τη χώρα…