fbpx

Θα φτάσουμε 20η θέση… με κερδισμένες εντυπώσεις!

Ήταν δύο απόλυτα ικανοποιητικές εμφανίσεις αυτές που πραγματοποίησαν το βράδυ της Πέμπτης,
ΠΑΟΚ και ΑΕΚ απέναντι σε Γρανάδα και Λέστερ; Ναι, ήταν…

Μόνο που στο ποδόσφαιρο το πιο εύκολο πράγμα είναι να κερδίζεις τις εντυπώσεις. Και το
ελληνικό ποδόσφαιρο έχει ταλαιπωρηθεί πολλάκις την τελευταία δεκαετία από το κέρδος των
εντυπώσεων και την απώλεια της ουσίας που τόσο πολύ έχει ανάγκη.

Και η ουσία για τις δύο εκπροσώπους μας στους ομίλους του Europa League είναι ότι μετά το πέρας
των δύο πρώτων αγωνιστικών το ταμείον… γράφει μείον! Ναι, προφανώς η ΑΕΚ εμφάνισε σαφώς
καλύτερο πρόσωπο απέναντι στον Βάρντι και την παρέα του, σε σχέση με την πρεμιέρα της στην
Πορτογαλία, αλλά οι μηδέν βαθμοί που συνοδεύουν το όνομά της – σε συνδυασμό με τους έξι της
Μπράγκα – δεν αφήνουν πολλά περιθώρια αισιοδοξίας για πρόκριση στους «32».

Και για την ΑΕΚ των πολλών ατομικών λαθών και της δυσκολίας διαχείρισης του «πρέπει» σε
παιχνίδια που η νίκη αποτελεί μονόδρομο, ίσως οι δύο αναμετρήσεις με την ουκρανική Ζόρια να
αποδειχτούν πιο δύσκολες κι από αυτή με τις «αλεπούδες» του Ρότζερς. Γιατί αν η «Ένωση» θέλει
να διατηρήσει ζωντανές τις όποιες πιθανότητες πρόκρισης, οι έξι βαθμοί απέναντι στους
Ουκρανούς ΠΡΕΠΕΙ να κατακτηθούν πάση θυσία. Φοβάμαι ότι δεν είναι τόσο εύκολο όσο, πιθανώς,
μοιάζει στα μάτια πολλών.

Ο ΠΑΟΚ ήταν εξαιρετικός στην Ανδαλουσία, δεν χωρά αμφιβολία γι’ αυτό. Θα προτιμούσα, όμως,
να ήταν εξαιρετικός στην πρεμιέρα απέναντι στην Ομόνοια, να μετρούσε τρεις και όχι δύο βαθμούς
στο σακούλι του, κι ας έχανε στην Γρανάδα απέναντι στο φαβορί του ομίλου.

Ο «Δικέφαλος του Βορρά», όμως, πληρώνει για πολλοστή φορά την αδυναμία ορθολογικής
διαχείρισης αγώνων που προβάλλει ως ξεκάθαρο φαβορί για την κατάκτηση της νίκης. Σλόβαν
Μπρατισλάβας, Βίντι, Μπάτε Μπόρισοφ, Εστερσουντ, Καραμπάχ, Γκαμπάλα, η λίστα με τα «χωριά»
ή τα «καφενεία» (όπως αποκαλούμε με άκρα αλαζονεία στην Ελλάδα αντιπάλους των ομάδων μας
που δεν προέρχονται από χώρες – παραδοσιακές δυνάμεις του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου) που
πλήγωσαν όχι μόνο τον εγωισμό, αλλά και την ευρωπαϊκή αναρρίχηση του ΠΑΟΚ στο ranking της
ΟΥΕΦΑ, μιλάει από μόνη της. Και αναφέρομαι μόνο στην τελευταία πενταετία, τη θεωρητικά
κορυφαία της σύγχρονης ιστορίας του συλλόγου.

Συζητάμε για την ίδια ομάδα που έχει κοντράρει, έχει κοιτάξει στα μάτια, ακόμη και κερδίσει
ομάδες όπως η Μπενφίκα, ο Άγιαξ, η Φιορεντίνα, η Ντόρτμουντ. Άρα, είναι προφανές ότι ο ΠΑΟΚ
υποφέρει από έλλειμμα πνευματικής διαχείρισης των ευρωπαϊκών του αγώνων, που του επιτρέπει
να κερδίζει τις εντυπώσεις (όπως συνέβη το βράδυ της Πέμπτης απέναντι στην εξαιρετικά
φορμαρισμένη Γρανάδα), αλλά να χάνει την ουσία (όπως συνέβη πριν μια εβδομάδα στην Τούμπα
απέναντι στην μετριότατη Ομόνοια).

Εν κατακλείδι; Οι απαιτήσεις από τους έτερους διεκδικητές του ελληνικού πρωταθλήματος – πλην
Ολυμπιακού – στην Ευρώπη είναι πολύ μεγαλύτερες από ένα απλό… κυνήγι εντυπώσεων.  Γιατί όσο ζούμε ευρωπαϊκές βραδιές που θα μένουμε με τις εντυπώσεις και θα χάνουμε την ουσία, τόσο θα
πλησιάζουμε στην 20ή θέση της βαθμολογίας της ΟΥΕΦΑ, αντί να φλερτάρουμε με την 14 η .

Και επειδή δεν παίζουμε μόνοι μας μπάλα στην Ευρώπη, την ώρα που εμείς θα αποθεώνουμε τις
ομάδες μας για τις εμφανίσεις τους (παρότι δεν έχουν πάρει το επιθυμητό αποτέλεσμα), θα
υπάρχουν πάντα μια ταπεινή Αντβέρπ (νίκη 1-0 επί της Τότεναμ), ή μια φτωχή Βολφσμπέργκερ (4-1
τη Φέγενορντ μέσα στο Ρότερνταμ) να μας θυμίζουν ότι στην Ευρώπη τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο,
αρκεί να το πιστεύεις και να μπορείς να το διαχειριστείς. Και αγωνιστικά, μα κυρίως, πνευματικά…